ນັກວິໄຈບອກວ່າ ການໂທດເຫຍື່ອເກີດຈາກກົນໄກການປ້ອງກັນຕົນເອງ ທີ່ບາງຄັ້ງເຮົາກໍບໍ່ທັນຮູ້ຕົວ. ແນວໃດກໍດີ ກົນໄກດັ່ງກ່າວ ຊ່ວຍໃຫ້ເກີດຄວາມຮູ້ສຶກດີກັບຕົວເອງ ເນື່ອງຈາກເຮົາຈະຮູ້ສຶກວ່າສາມາດປົກປ້ອງຕົວເອງໄດ້ຫຼາຍກວ່າ ແລະ ບໍ່ມີທາງທີ່ຈະປ່ອຍໃຫ້ເລື່ອງແບບນີ້ເກີດຂຶ້ນກັບຕົວເຮົາ ຕ່າງກັບເຫຍື່ອທີ່ກຳລັງປະເຊີນເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ຢູ່.
ການທີ່ເວົ້າວ່າ “ຖ້າເປັນຂ້ອຍ ຂ້ອຍຄືຈະບອກເລື່ອງນີ້ກັບຄົນອື່ນໄວໆ”, “ເປັນຫຍັງຄືບໍ່ບອກຄົນອື່ນໄວກວ່ານີ້”, “ໄປຫາຢົ້ວເຂົາ ກະແນວນີ້ແຫຼະ” ລວມໄປເຖິງການທີ່ບອກວ່າເຫຍື່ອເປັນຜູ້ວາງແຜນເລື່ອງລາວທັງໝົດ ທັງໝົດນີ້ບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບການກ່າວຫາເຫຍື່ອວ່າເປັນຄົນບໍ່ດີ, ບໍ່ຮອບຄອບ ສະນັ້ນເລື່ອງບໍ່ດີຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຂົາ. ຈຶ່ງອາດເວົ້າໄດ້ວ່າ ການຮັບຜິດຊອບເລື່ອງລາວທັງໝົດ ກາຍເປັນເຫຍື່ອເອງທີ່ຕ້ອງຮັບຜິດແທນ ເພາະສັງຄົມພາກັນເອົາຕົວເອງໄປປຽບທຽບ ວ່າຖ້າເກີດເຫດແບບນັ້ນ ໂຕເອງຄືຈະບໍ່ເຮັດແບບນັ້ນ ຫຼື ຈະເຮັດແບບນີ້
ຜົນກະທົບຂອງຄົນທີ່ຖືກ Victim Blaming ແມ່ນ ເຂົາເຈົ້າຈະຮູ້ສຶກຜິດ ແລະ ອັບອາຍ ລວມທັງໂທດໂຕເອງຫຼາຍກວ່າເກົ່າ. ໃນບາງລາຍຕ້ອງເຈິກັບບັນຫາສຸຂະພາບຈິດ ເຊັ່ນ: ພາວະເຄັ່ງຄຽດຊຶມເສົ້າຫຼັງຜ່ານເຫດການຮ້າຍແຮງ ຫຼື PTSD.
ນອກຈາກນັ້ນແລ້ວ ເຂົາເຈົ້າອາດເກີດຄວາມຮູ້ສຶກທໍ້ໃນການຕໍ່ສູ້ເພື່ອຄວາມຍຸຕິທຳ ເຊິ່ງສ່ວນນີ້ຖືເປັນບັນຫາໃຫຍ່ທີ່ເຮັດໃຫ້ເຫຍື່ອຫຼາຍຄົນຍອມແພ້ໄປ ແລະ ຜູ້ກະທຳຜິດກໍລອຍຕົວເໜືອຄວາມຜິດທັນທີ. ດັ່ງນັ້ນ ການສະແດງຄວາມເຫັນທີ່ສື່ວ່າເຫຍື່ອມີສ່ວນໃນການຕ້ອງຮັບຜິດຊອບກັບສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນນັ້ນ ບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບການສ້າງຄວາມເປັນທຳໃຫ້ກັບຜູ້ທີ່ກໍ່ເຫດ ຫຼື ຜູ້ກະທຳຄວາມຜິດ.
ແລ້ວເຮົາຈະຢຸດການໂທດເຫຍື່ອໄດ້ແນວໃດແດ່?
- ຟັງສຽງຂອງຜູ້ຖືກກະທຳ
2. ໃຫ້ເຫຍື່ອຮູ້ວ່າສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນນັ້ນບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດຂອງພວກເຂົາ
3. ບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ຜູ້ກະທຳຜິດໂທດເຫຍື່ອ, ແອວກໍຮໍ ຫຼື ສິ່ງເສບຕິດ ວ່າເປັນສາເຫດຂອງພຶດຕິກຳທີ່ບໍ່ດີຂອງເຂົາເຈົ້າ.
4. ຄວນເຂົ້າໃຈວ່າ ຜູ້ກະທຳຜິດ ເປັນຜູ້ທີ່ຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຢ່າງເຕັມຮ້ອຍ ກັບການກະທຳຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ໂດຍ: ທີມບັນນາທິການ Muan
