ສີລິນາ ພະອາໄພ ຫຼື ຫມິວ, ອາຍຸ 28 ປີ ພື້ນຖານເປັນຄົນປາກເຊ. ຫມິວເປັນນັກກີລາແລ່ນ-ລານ ໄລຍະສັ້ນ 100-200 ແມັດ, ຈຸດເລິ່ມຕົ້ນຂອງການເປັນນັກກີລາແລ່ນ-ລານ ຂອງຫມິວແມ່ນເລິ່ມແຕ່ປີ 2010. ປະມານອາຍຸໄດ້ 12 ປີ ພໍ່ຂອງຫມິວໄດ້ພາໄປແລ່ນຂ້າມຂົວນ້ຳຂອງປາກເຊເກືອບທຸກມື້,ແລ່ນບໍ່ໄດ້ກໍຍ່າງ ແລະ ຄ່ອຍໆແລ່ນຈົນສາມາດແລ່ນ ໄປ-ກັບ ຂົວນັ້ນໄດ້. ພໍຫມິວອາຍຸໄດ້ 14 ປີ ກໍໄດ້ມີໂອກາດເຂົ້າໄປຄັດເລືອກ ແລະ ຜ່ານເປັນນັກກີລາ. ຕໍ່ມາກໍໄດ້ຮັບການເຝິກຊ້ອມຢ່າງໜັກມາໂດຍຕະຫຼອດ, ພໍຮອດປີ 2017 ຫມິວກໍໄດ້ຕິດທີມຊາດລາວ ແລະ ໃນທີ່ສຸດສິ່ງທີ່ພະຍາຍາມມາກໍສຳເລັດ. ຫມິວຍັງເລົ່າໃຫ້ຟັງວ່າ: ພໍ່ແມ່ນຜູ້ທີ່ເປັນກຳລັງໃຈໃຫ້ ແລະ ສະໜັບສະໜູນຫມິວຕະຫຼອດມານັ້ນເອງ.
ກ່ອນທີ່ຈະໄດ້ໄປຮ່ວມການແຂ່ງຂັນຕ້ອງເຮັດຫຍັງແດ່? ແລະ ວິທີກຽມໂຕ.
ຫມິວ: ການກຽມພ້ອມໃນການແຂ່ງຂັນ ຫມິວເອງແມ່ນຈະຕ້ອງໄດ້ເຂົ້າສູນເກັບໂຕ ເພື່ອເຝິກຊ້ອມແບບເຂັ້ມຂຸ້ນຕື່ມ (ແຕ່ທີ່ຜ່ານມາແມ່ນກໍໄດ້ເຝິກຊ້ອມໜັກແບບປົກກະຕິ ເພື່ອສ້າງຄວາມຄຸ້ນເຄຍກຽມຄວາມພ້ອມໃຫ້ຮ່າງກາຍເພື່ອທົນຕໍ່ການຊ້ອມແບບໜັກຢ່າງເຂັ້ມຂຸ້ນໄດ້). ໃນໄລຍະ 3 ເດືອນກ່ອນແຂ່ງຂັນ ເພື່ອກະກຽມເຂົ້າຮ່ວມແຂ່ງຂັນໃນກີລາໂອແລມປິກ ຫມິວເອງຕ້ອງໄດ້ຜ່ານການແຂ່ງຂັນລະດັບພາກພື້ນຫາອາຊີ, ກີລາລະດັບຊາດ, ກີລາຊີເກມ, ເອຊຽນເກມ, ຊິງແຊ້ມອາຊີ, ຊິງແຊ້ມໂລກ ເພື່ອໃຫ້ຄະແນນສູງຂື້ນຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ ການແຂ່ງຂັນກີລາໂອລິມປິກ 2024 ນີ້ໄດ້.
ຮູບພາບຈາກ: Martin Meissner/AP
ປະເດັນຮ້ອນເລີຍທີ່ຄິດວ່າຫຼາຍໆຄົນຢາກຮູ້ຄື: ຄວາມຮູ້ສຶກໃນຂະນະການແຂ່ງຂັນທີ່ເຫັນນັກກີລາຈາກ South Sudan ລົ້ມລົງໃນລະຫວ່າງການແຂ່ງຂັນ ແລະ ການຕັດສິນໃຈເຂົ້າໄປຊ່ວຍເຫຼືອ.
ຫມິວ: ຂໍອະນຸຍາດເລົ່າແຕ່ຕອນເລີ່ມການແຂ່ງຂັນເລີຍເດີ, ໃນເວລາທີ່ກຳມະການໃຫ້ລອງບລັອກສະຕາດ, ເຂົ້າປະຈຳທີ່ ແລະ ປ່ອຍໂຕນັກກິລາ ຈະມີ 1 ຄົນອອກຟາວ ຫຼັງແລ່ນໄດ້ 10 ແມັດປາຍ, ເຮັດໃຫ້ໄດ້ແລ່ນໃໝ່ອີກ 1 ຄັ້ງ. ໃນຕອນແລ່ນແຂ່ງຂັນຄັ້ງທີ 2 ແມ່ນທຸກຄົນເຮັດສຸດຄວາມສາມາດເລີຍ, ອອກໂຕກັນສຸດແຮງທີ່ມີ ທຸກຄົນໄປໄດ້ປະມານ 40 ແມັດ. ຫມິວຢູ່ເລນ 2, ໄດ້ສັງເກດເຫັນນັກກິລາຢູ່ເລນ 1 ແລ່ນຊ້າລົງ ແລະ ຫມິວແລ່ນກາຍ, ຕອນນັ້ນເອງສາຍຕາໄດ້ເຫຼືອບແນມທາງຂ້າງ ໄດ້ເຫັນວ່ານັກກິລາຈາກ South Sudan ລົ້ມລົງ, ເຮົາບໍ່ສາມາດທີ່ຈະຢຸດໄດ້ໃນເວລານັ້ນ ເພາະເຮົາຕ້ອງເຮັດເວລາໃຫ້ດີທີ່ສຸດ ເພື່ອຊາດເຮົາ, ສະນັ້ນຕ້ອງທຸ້ມສຸດແຮງໄປຮອດເສັ້ນໄຊ
ຈາກນັ້ນ ຈື່ງກັບມາຖາມກຳມະການທີ່ເສັ້ນໄຊວ່າ ສາມາດກັບໄປໄດ້ບໍ? ພໍເພີ່ນອະນຸຍາດເຮົາຈື່ງກັບໄປເບິ່ງລາວ ແລະ ສັງເກດເຫັນວ່າເປັນຍ້ອນກ້າມກົກຂາເບື້ອງດ້ານຫຼັງ ດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈ ກໍເລີຍເອີ້ນແພດສະໜາມ. ຫມິວໄດ້ປົດເກີບຂອງລາວອອກກ່ອນ ລໍຖ້າແພດມາ ເພາະເປັນບ່ອນເຈັບທີ່ຕ້ອງໄດ້ລະວັງທີ່ສຸດ, ເຮົາຮູ້ສຶກໄດ້ເລີຍວ່າຕອນນັ້ນລາວຮ້ອງໄຫ້ ດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ ແລະ ເສຍໃຈຫຼາຍ. ທີ່ຄັ້ງໜຶ່ງໃນຊີວິດໄດ້ມາແລ່ນໃນລະດັບໂລກຢ່າງກີລາໂອແລມປິກນີ້ ພັດຊ້ຳມາເກີດເຫດແບບນີ້, ຫມິວເລີຍໄດ້ປອບໃຈ ດ້ວຍການໃຫ້ກຳລັງໃຈ ໃຫ້ລາວສູ້ ແລະ ແລ້ວແພດສະໜາມກໍມາຮອດພ້ອມກັບເປ ຫມິວຈຶ່ງເບິ່ງລາວ ແລະ ເອົາເກີບໃຫ້ແພດຖືໄປໃຫ້ລາວພ້ອມ.
ຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຍ່າງອອກມາພ້ອມໝູ່ອີກຜູ້ໜຶ່ງ, ໃນຄວາມຮູ້ສຶກຫມິວ ແມ່ນເສຍດາຍແທນລາວຫຼາຍ ແລະ ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ຫມິວໄດ້ຫັນກັບມາເຫັນເວລາສະຖິຕິທີ່ເຮັດໄດ້ ກໍດີໃຈຫຼາຍ ເພາະເວລາທີ່ເຮັດໄດ້ແມ່ນ 12″45′ ວິນາທີ.
FB: Silina Phaaphay
ຮູ້ສຶກແນວໃດທີ່ແຟນກີລາຊາວລາວບອກວ່າບໍ່ໄດ້ຫຼຽນບໍ່ເປັນຫຍັງ ເພາະຊະນະໃຈຄົນທົ່ວໂລກໄປແລ້ວ.
ຫມິວ: ຫຼັງຈາກເຫັນຂ່າວແລ້ວ ຫມິວດີໃຈຫລາຍ ໃນສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຊ່ວຍໝູ່ໃນການແຂ່ງຂັນ ດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ວ່າເຮົາເປັນນັກກີລານຳກັນເທົ່ານັ້ນຈະເຂົ້າໃຈດີ, ສິ່ງທີ່ຫມິວເຮັດມັນຍັງສ້າງໃຫ້ຄົນລາວເຮົາດີໃຈ ແລະ ພູມໃຈຂະໜາດນີ້, ຫມິວເອງກໍດີໃຈທີ່ໄດ້ເປັນຕົວແທນເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນຮູ້ຈັກປະເທດລາວ ແລະ ນ້ຳໃຈຄົນລາວຫຼາຍຂຶ້ນຕື່ມອີກ.
ຖ້າບໍ່ໄດ້ເປັນນັກກີລາແລ່ນ-ລານ ສິ່ງທີ່ຫມິວຢາກເຮັດຮອງລົງມາແມ່ນຫຍັງ?
ຫມິວ: ຖ້າບໍ່ໄດ້ເປັນນັກກີລາແລ່ນ ຫມິວຢາກເຮັດວຽກໃນດ້ານການຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ສູງອາຍຸ, ທີ່ບໍ່ສາມາດຊ່ວຍເຫຼືອໂຕເອງໄດ້. ເພາະບາງຄົນກໍບໍ່ມີລູກຫຼານດູແລ ຫຼື ເບິ່ງແຍງ, ເພາະຕອນຍັງນ້ອຍ ຫມິວເຄີຍໄດ້ອອກໄປເຂດນອກ ແລະ ເຫັນເຫດການໜຶ່ງທີ່ແມ່ຍິງສູງອາຍຸ ຢູ່ຕູບນ້ອຍໆຄົນດຽວ ຄົນໃນໝູ່ບ້ານຊ່ວຍເອົາອາຫານໃຫ້ບາງຄັ້ງ ເຊິ່ງລູກຫຼານເພີ່ນແມ່ນໄປເຮັດວຽກຢູ່ປະເທດອື່ນ ແລະ ຂາດການຕິດຕໍ່ຕະຫຼອດມາ ສິ່ງນີ້ມັນເຮັດໃຫ້ກະທົບຈິດໃຈເຮົາຫຼາຍ.
ເປົ້າໝາຍທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງຫມິວແມ່ນຫຍັງ?
ຫມິວ: ທຸກຄົນແມ່ນມີເປົ້າໝາຍໃນຊີວິດເນາະ, ຂອງຫມິວເອງແມ່ນສາມາດເຮັດເວລາ 100 ແມັດ ໃຫ້ໄດ້ໃນ 11 ວິນາທີ ໃຫ້ກັບປະເທດລາວເຮົາ, ອີກຢ່າງໜຶ່ງແມ່ນຢາກຮຽນຕໍ່ປະລິນຍາໂທ ສາຂາສັງຄົມສົງເຄາະກ່ຽວກັບການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸ ແລະ ທີ່ໃຫຍ່ສຸເລີຍ ແມ່ນຢາກສ້າງສູນດູແລຜູ້ສູງອາຍຸ.
ໂດຍ: ທີມບັນນາທິການ Muan
